Stymulatory tkankowe, to w gruncie rzeczy preparaty, których celem jest pobudzenie komórek skóry do lepszej pracy, czyli tak jak mezoterapia. Można je jednak określić jako nowoczesną formę mezoterapii. Dlaczego? Bo przynoszą lepsze efekty niż tradycyjna mezoterapia igłowa. Dodatkowo, większość z nich jest dokładnie przebadana oraz posiada odpowiednie certyfikaty do iniekcji, co nie zawsze jest prawdą w przypadku preparatów stosowanych w standardowej mezoterapii.

Dr Marek Wisiluk proponuje podział stymulacji na biostymulację objętościową, która poprawia kształt i jakość skóry, oraz biostymulację tkankową, która skupia się na poprawie jej jakości. Wg Jego teorii stymulatory objętościowe – dłużej znane, takie jak kwas l-polimlekowy, polikaprolakton czy hydroksyapatyt wapnia, powodują znaczne zwiększenie objętości poprzez stymulację do tworzenia własnego nowego kolagenu i są zbliżone do działania usieciowanego kwasu hialuronowego przeznaczonego do wypełniania w wolumetrii. Natomiast działanie stymulatorów tkankowych jest porównywalne do nieusieciowanego kwasu hialuronowego stosowanego też w mezoterapii. Stymulatory objętościowe są odpowiednie do zabiegów, które mogą wypełnić zapadnięte skronie, unieść policzki czy wyrównać dolinę łez, oferując długotrwałe rezultaty. W przeciwieństwie do nich, nowsze stymulatory tkankowe skupiają się na poprawie jakości skóry bez wpływu na jej objętość.

W praktyce stymulatory tkankowe to często preparaty kwasu hialuronowego, zarówno w formie usieciowanej do wypełnień, jak i nieusieciowanej używanej w zabiegach mezoterapii. Kwas hialuronowy tradycyjnie stymulował tkanki, lecz nie na tyle, aby osiągnąć zadowalające efekty regeneracji. Dlatego jego główne zastosowanie to wypełnienie. Oprócz kwasu hialuronowego hialuronowego (nieusieciowanego lub stabilizowanego termicznie, aby się dłużej utrzymał), w stymulatorach tkankowych mogą znajdować się dodatki takie jak polinukleotydy jak fragmenty DNA, peptydy jak aminokwasy, kwas bursztynowy czy inne odpowiedzialne za dodatkowe właściwości regeneracyjne i rewitalizujące. Te dodatki mogą zwiększać skuteczność preparatów w stymulowaniu produkcji kolagenu i elastyny, co przekłada się na poprawę struktury i wyglądu skóry. Polinukleotydy, na przykład, mogą przyspieszać procesy naprawcze skóry na poziomie komórkowym, peptydy mogą stymulować fibroblasty do produkcji macierzy zewnątrzkomórkowej, a kwas bursztynowy działa jako silny antyoksydant, dodatkowo chroniąc skórę przed uszkodzeniami spowodowanymi przez wolne rodniki. Stymulatory tkankowe są aplikowane śródskórnie, podobnie jak w mezoterapii, a efekt ich działania, jest zauważalny po serii zabiegów i może utrzymywać się przez kilka tygodni do kilku miesięcy.

Stymulatory tkankowe zestawia się też często z botoxem, który, działając przez blokadę sygnałów nerwowych, efektywnie redukuje zmarszczki mimiczne, zapewniając szybkie i estetyczne efekty. Botox, będący oczyszczoną formą toksyny botulinowej typu A wyprodukowanej przez bakterię Clostridium botulinum, tymczasowo osłabia lub paraliżuje mięśnie odpowiedzialne za tworzenie zmarszczek, prowadząc do ich wygładzenia. Efekty są zauważalne już kilka dni po zabiegu i mogą utrzymać się od trzech do sześciu miesięcy. Botox jest głównie stosowany do minimalizowania zmarszczek na czole, wokół oczu i między brwiami. Regularne zabiegi mogą przedłużyć efekty, gdyż mięśnie przyzwyczają się do mniejszej aktywności, co zmniejsza powstawanie nowych zmarszczek. Chociaż botox przynosi szybkie rezultaty w redukcji zmarszczek, jego działanie jest powierzchniowe i nie wpływa na głębszą regenerację skóry, w przeciwieństwie do biostymulatorów tkankowych czy mezoterapii. Oprócz kosmetologii, botox znajduje też zastosowanie w leczeniu różnorodnych problemów medycznych, w tym przewlekłego bólu głowy, nadmiernego pocenia (hiperhydroza), problemów z pęcherzem moczowym, migren, bruksizmu (zgrzytania zębów) oraz w celu zmniejszenia napięcia mięśniowego w obszarze żuchwy i twarzy. Podobnie jak stymulatory tkankowe czy mezoterapia, botox jest wykorzystywany nie tylko w celach estetycznych, ale także terapeutycznych w różnych dziedzinach medycyny, jednak jego mechanizm działania różni się znacząco.